|
▼▼▼ Hoe oud wordt
mijn Cavalier?
Uitzonderingen bevestigen de regel: Sonja,
ruim 14 jaar oud geworden en boven haar oudste zoon Lex. (12 jaar)
De Cavalier wordt gemiddeld zo'n 10 tot
12 jaar oud.
We kunnen ons ras vergelijken met diverse andere
rassen: De Amerikaanse Cocker, de Bichon Frise,de Engelse
Springer,
de Labrador Retriever, Mopshondjes, de Shi-Tzu en nog
vele andere.
Er zijn rassen die gemiddeld wat ouder worden: de
Lhasa Apso, de Yorkshire Terrier, de Chiuahua, en de Toy Poedel
kunnen
zo'n 12 tot 15 jaar oud worden.
Er zijn
echter ook heel wat rassen
die een veel lagere gemiddelde leeftijd hebben: de Collie, de Dobermann Pincher,
de Ierse Wolfshond, de Rottweiler en de Boxer
worden zo'n 7 tot 10 jaar oud. Het is net zoals bij
mensen: er
zijn er die een veel hogere leeftijd halen dan het gemiddelde, en
ook gebeurt het helaas ook dat het
gemiddelde bij lange na niet
gehaald wordt. Dat is een kwestie van erfelijke aanleg, maar
vooral ook van omgevingsfactoren
afhankelijk. Wij mensen kunnen
daar best invloed op hebben, door onze manier van opvoeden
(verkeer !) maar ook door
de manier van voeden. Krijgt onze hond
regelmatige, gedoseerde beweging, gaan we verstandig met de
voeding om,
en geven we uitsluitend de allerbeste kwaliteit voer
en vlees, of krijgt onze lieveling elke dag een boterham met
pindakaas,
om maar eens wat te noemen.
Tot op heden ben ik erg
gelukkig geweest met mijn Cavaliertjes; onze Kiki lieten wij
inslapen op de respectabele leeftijd
van ruim 15 jaar, en andere
werden allen ruim 11 of 12 jaar.
Sonja werd in erg goede conditie ruim 14 jaar.
We kunnen dus pech of geluk hebben, maar
ook ligt er veel in onze eigen handen!
Onderstaand stukje "plukte" ik van internet, helaas was ik wat slordig en
weet ik niet meer
wie het gepubliceerd heeft.
...het goede nieuws is dat externe factoren
werkelijk een positieve invloed kunnen hebben op het
verouderingsproces.
Onderzoek heeft aangetoond dat de levensduur
voor 75% afhankelijk is van omgevingsfactoren en voor slechts 25%
van de genen. Dit betekent dat de externe veranderingen die we
doorvoeren in de voeding en de levensstijl van ons
huisdier
wanneer
het 7 jaar oud wordt een positieve bijdrage kunnen leveren
aan de gezondheid tijdens de bloei
van zijn leven en de jaren die
nog komen.
Het leven van ons
hondje kunnen we in de volgende fases verdelen:
0-2
jaar: Dit is de groeiperiode; zowel mentaal als lichamelijk. De
basis voor zowel de fysieke als mentale ontwikkeling van
de hond wordt gelegd
en het is dus van het allergrootste belang de hond op tijd zijn
rust te gunnen, afgewisseld met de
nodige beweging en frisse
lucht. Overdreven inspanning dient te worden vermeden daar hij
alle energie nodig heeft
voor zijn groei. Dus alle oefeningen met
mate. Een goed uitgebalanceerd compleet voer voor iedere
leeftijdsfase is
tegenwoordig goed verkrijgbaar. Wij voeren al
jaren Royal Canin; wij en honden zijn er zeer gelukkig mee. Op deze
leeftijd ontstaat de basis voor problemen zoals heup-displasie en patella, vaak
veroorzaakt/verergerd door het wilde
spel op een gladde
vloer. De socialisatie van de hond speelt een grote rol, ook dit
kunnen we later niet meer "goedmaken".
2-5
jaar: Deze leeftijd beschouwen we als jong-volwassen. Hij is uitgegroeid tot hopelijk een
sociale, gezonde en mooie
metgezel, is
aktief en we zullen de voeding
aan moeten passen aan zijn/haar levenstijl, al dan niet met veel
training c.q.
oefeningen en wandelingen.
5-8
jaar: De hond is nu "middelbaar". Hij is nu een stuk rustiger en
beginnende gezondheidsproblemen kunnen de kop
opsteken. Net zoals bij ons mensen
zijn dit bijvoorbeeld gebitsklachten; vele Cavaliers missen al wat
tanden op 5-jarige
leeftijd, maar nog nooit heb ik gemerkt dat ze hier
enige hinder van ondervinden mits ontstekingen worden voorkomen.
Slechtziendheid, een begin van doofheid, een vorm van milde arthritis of
een hartruisje kunnen de kop opsteken.
Met de juiste
dierenarts komen we
een heel eind; de medicijnen van tegenwoordig zijn goed afgestemd op
de
diverse ouderdoms-kwaaltjes.
8 +:
We kunnen nu spreken van een hond op leeftijd. Hij wordt bejaard en hoe
vervelend en jammer we dit ook vinden,
het heeft ook zeker zijn charme! De hond slaapt meer,
komt wat langzamer overeind, en zijn rondje maakt hij op een
sukkeldrafje. Het is zaak de hond zeer goed te verzorgen als altijd, met
nog wat meer nadruk op warmte en dieetvoer,
zodat hij zeker niet te dik
wordt. Suikerziekte en nieraandoeningen komen regelmatig voor bij oudere
dieren.
Regen en
nattigheid dient te worden vermeden; is dit niet
mogelijk dan zo snel mogelijk drogen met fohn
en handdoek!
(Reuma / arthritis.)
Vele malen belangrijker dan het aantal jaren, is de
kwaliteit van het leven. Ons Cavaliertje heeft er geen flauw
benul van
hoe oud hij is, maar weet natuurlijk wel dat hij ziek is of pijn heeft.
Van het allergrootste belang vind ik, en
dat is onze plicht, om het dier
uiteindelijk een lijdensweg te besparen en onze trouwe vriend een nog
enigszins
waardig afscheid te gunnen. Het vervelende is dat die
beslissing vaak aan ons is; zelden wordt een hondje op een
dag niet meer
wakker. Vaak is hij oud, maar soms ook niet, als hij lijdt aan een kwaal
waarvan hij niet meer kan herstellen.
Op tijd de dierenarts thuis laten
komen om hem een verder lijden te besparen is een beslissing die niemand
makkelijk
neemt, maar denk aan wat het hondje U allemaal gegeven heeft
aan vriendschap, trouw en plezier. Nu kunt u wat terug
doen en stel dat
niet te lang uit.
Als het hondje geen waardig bestaan meer heeft stel
dan niet uw eigen belang, maar die van
uw maatje voorop.
Laat hem
inslapen met en minimum aan pijn, thuis in zijn vertrouwde omgeving.
Veel Cavaliers kwispelen eeuwig; ook, en vergeet dat nooit,
als zij pijn
lijden en zich afschuwelijk voelen.
De "will to please" zit zo
ingebakken, dat vele mensen zich erin vergissen en denken dat het
doodzieke hondje nog plezier
in zijn leven heeft. Ik wens u veel sterkte
en een goede,
verstandige dierenarts toe als het ooit zover komt.
Onder: Sonja op haar 14e verjaardag...
Geacht bestuur van alle Rasverenigingen.
Hierbij informeren wij u dat het televisie programma Zembla een reportage
maakt over erfelijke aandoeningen bij rashonden.
Deze reportage staat gepland voor uitzending op zaterdag 11 december
aanstaande.
Daarvoor benadert Zembla diverse partijen in de markt waaronder fokkers,
eigenaren, keurmeesters. dierenartsen, deskundigen, et cetera.
Ook de Raad van Beheer is zeer recentelijk benaderd door de redactie van het
VARA televisieprogramma Zembla.
Er is ook een interview gevraagd met de portefeuillehouder fokbeleid van het
bestuur John Wauben.
Wij ontvingen inmiddels ook bericht van rasverenigingen dat er fokkers en
eigenaren benaderd zijn.
Tevens zijn er opnames gemaakt tijdens de tentoonstelling te Bleiswijk.
Zembla is in het kader van de journalistieke persvrijheid vrij om contacten
te leggen met de bronnen die zij van belang achtten.
Toch willen wij in onze contacten met de redactie van Zembla proberen te
waken voor een correcte berichtgeving waarbij niet alleen
aandacht is voor de excessen maar ook dat de maatregelen en inspanningen die
er gedaan worden door de Raad van Beheer en door haar
leden benadrukt worden.
Wat doet de Raad van Beheer c.q. is tot nu toe door ons gedaan:
- Aan de programmamakers telkens weer aangeven dat het van belang is dat alle
partijen in het veld gehoord worden, of specifieker,
aangeven dat niet alleen de eigenaren gehoord worden, maar de redactie met
klem te vragen ook de rasverenigingen als belangenbehartiger
en verantwoordelijke voor het rasspecifieke fokbeleid en de maatregelen tegen
de erfelijke aandoeningen binnen een ras te horen.
De redactie van Zembla heeft aangegeven dat zij dit zullen doen. Mochten uw
ervaringen anders zijn dan horen wij dat graag.
- Voorbereiden van het interview met de Raad van Beheer.
- Voorbereiden van standpunten inzake fokbeleid van de Raad van Beheer voor
publicatie.
- Publicatie voorbereiden als reactie op of voorafgaande aan de uitzending
van Zembla zodat dit direct openbaar gemaakt kan worden.
Wij hebben in het kader van de uitzending het volgende verzoek aan u als
rasvereniging.
Vraag uw fokkers en leden om indien zij benaderd worden dit door te geven aan
u als rasvereniging.
Laat ons weten als u benaderd wordt of bent. Op die manier krijgen wij een
beter inzicht in wat de inhoud wordt van
de uitzending en kunnen wij in onze reactie hier eventueel rekening mee
houden.
Het is geenszins onze bedoeling om onze ogen te sluiten voor de problemen die
er binnen sommige rassen en populaties leven.
De maatschappij heeft het recht te weten hoe wij deze problemen in de
toekomst denken op te lossen.
Daarover willen wij graag in gesprek gaan met onze omgeving. De basis moet er
echter een zijn van respect voor elkaar
en zeker voor die duizenden verantwoorde fokkers die zich dag en nacht
inzetten om sociale, gezonde en mooie honden te fokken.
Wij zullen er alles aan doen te voorkomen dat er met ongenuanceerde
berichtgeving een andere visie op de kynologie ontstaat.
Helaas hebben wij het resultaat dat door de media gepubliceerd of uitgezonden
wordt, niet in de hand.
Dat zullen we moeten accepteren.
We hopen echter dat we met elkaar kunnen komen tot een product waar we achter
kunnen staan.
Wij vertrouwen erop u hiermee voorlopig voldoende geïnformeerd te hebben.
Namens John Wauben, portefeuillehouder Fokbeleid,
Paul Peeters
Marketing & Communicatie
Als leden van de Cavalier Club Nederland volgen wij, een flink aantal
fokkers al jarenlang het fokbeleid van de Rasvereniging.
Het is nu al zo dat iedere aangesloten fokker de gezondheid van zijn
fokdieren verplicht onderzoekt,
waaronder een hart-doppler test.
Wij hebben dat zelf, alweer een 6- tal jaren geleden, aangevuld met het
vrijwillig MRI scannen van onze fokdieren.
Wij hebben, ikzelf en enkele andere actieve leden, samen met het
bestuur een nieuw fokregelement ontwikkeld
dat in juli 2011 in werking gaat. Daarin is vastgelegd dat IEDER Cavaliertje
dat wordt ingezet voor de fokkerij,
minimaal 1 x een MRI onderzoek ondergaat, tesamen met de reeds jarenlang
verplichte hart doppler-test en een patella onderzoek.
Daarbij komt natuurlijk ook nog het jaarlijkse klinische gezondheidsonderzoek
bij het geven van de entingen.
Voor ons vormt bovengenoemde uitzending dan ook geen bedreiging.
Wat niet
wegneemt dat wij ons de vrees voor excessen,
zoals genoemd door de Raad van Beheer kunnen voorstellen.
Want uiteindelijk trekt dat de meeste kijkers.........
Blij was ik vorig jaar met de uitzending van SBS 6, van John van de Heuvel
die met zijn under-cover agent onderzoek
deed naar de praktijken in de malafide hondenhandel (oostblok) en de
marktplaatspuntnl fokkerij.
Wij hopen dan ook dat de producenten van de Zembla uitzending de puppy-kopers
en liefhebbers wederom zullen wijzen
op de grote verschillen in de wijze waarop rashondjes gefokt worden.
| Ed Gubbels is allerminst een onbekende
in de kynologie.
Gubbels is niet meer en niet minder dan een
geneticus, de titel is vrij en een ieder kan zich zo noemen.
Veel kynologen zijn lid van de
anti-vivisectie en zijn op de hoogte van de walgelijke praktijken zoals
die o.a. bij Harlan plaatsvinden.
Ed Gubbels heeft zich
jarenlang bezig gehouden met het fokken van Beagles voor de vivisectie en
de proefdierenindustrie, eerst voor TNO, later voor Harlan.
Ed Gubbels heeft zich in die
langdurige periode in internationale wetenschappelijke kringen
geprofileerd als leidinggevend wetenschapper op dit gebied, voor deze
organisaties.
Na de Hogere Landbouwschool te 's-Hertogenbosch en de vervulling van zijn
militaire dienstplicht, studeerde Ed Gubbels aan de Landbouwuniversiteit
te Wageningen. Hij koos er de studierichting Zoötechniek met een
specialisatie in Genetica en Fokkerij. In 1977 studeerde hij cum laude
af. Voor een afgestudeerd diergeneticus lagen, en liggen, de banen niet
voor het opscheppen. Maar hij had het geluk na enige tijd in zijn
professie aan de slag te kunnen. Zij het in een bij veel mensen
impopulaire sector: van 1978 tot 1989 was hij als populatiegeneticus
verbonden aan het toenmalige Centraal Proefdierenbedrijf van TNO te
Austerlitz.
Een decennium lang was Ed Gubbels de
grootste hondenfokker van Nederland: ten behoeve van het wetenschappelijk
onderzoek en de ontwikkeling en productie van vaccins en geneesmiddelen
fokte het bedrijf zo'n duizend honden (Beagles) per jaar.
Mijn vraag is: hoe kan een man als Ed
Gubbels, die beroepshalve ongeveer tien jaar lang betrokken is geweest
bij gruwelijke activiteiten als onderstaand omschreven, door de VARA
uitgenodigd worden om zich uit te spreken TEGEN alle liefhebbers/fokkers
van rashonden?
Ir. Gubbels heeft zich, in dienst van TNO
en Harlan in Zeist, jarenlang beziggehouden met het fokken van
Beagles, die als proefdieren werden gebruikt. Dit is door Harlan
bevestigd. Gubbels was als
diergeneticus zeven jaar verbonden aan het toenmalige Centraal
Proefdierenbedrijf van TNO
Op de List of Laboratory Registration Code
Names for Laboratory Animal Sciences in the
World staat als contactpersoon van HARLAN
OLAC CPB vermeld: Ir. Ed. J. Gubbels, P.O. Box 167, 3700 AD Zeist, The
Netherlands. (Bron: website Institute for Animal Experimentation,
University of Tokushima School of Medicine, Tokushima, Japan.)
http://www.anex.med.tokushima-u.ac.jp/code/w-code-e.html onder Cpb.
Harlan, waarvan het hoofdkwartier is
gevestigd in Indianapolis, USA, houdt zich op commerciële basis bezig met
het vermeerderen van laboratoriumdieren, waaronder Beagles. Deze dieren
worden te koop aangeboden aan farmaceutische en biotechnische
laboratoria, universiteiten en overheidsinstellingen over de hele wereld.
Ook fokt het bedrijf meer dieren dan het
kwijt kan. Deze overschotten worden aan dierentuinen in ons land verkocht
als voedsel voor de dieren. (Bron: website NVV,
http://www.veganisme.non-profit.nl/)
De Britse Unie voor de Afschaffing van
Vivisectie (BUAV) voert al jarenlang strijd tegen de Engelse vestiging
van Harlan, waar geheel volgens het Harlan-beleid ongeveer duizend
Beagles met hun pups worden gehuisvest. Honden die niet kunnen worden
verkocht, bijvoorbeeld vanwege fysieke onvolkomenheden, worden afgemaakt
en tot diervoeder verwerkt; fokteven krijgen nest na nest, alvorens zij
worden afgemaakt; de honden verblijven in te kleine betonnen ruimten,
zonder goede slaapplaatsen, waarin frustratie leidt tot gevechten en
ernstige verwondingen; sommige honden die niet kunnen worden verkocht,
laat men levend leeglopen en het bloedserum en plasma wordt verkocht;
tijdens het weekend en op feestdagen is er 16 à 20 uur lang geen enkel
toezicht op de honden. Harlan UK heeft een jaarlijkse omzet van 6,6
miljoen pond. (Bron: website BUAV,
http://www.buav.org/)
Honden
O.a. voor openhartchirurgie, hartbypasschirurgie, trauma en shock,
militaire doeleinden, orgaantransplantaties, heupvervangingsoperaties,
hersenziekten, ruggenmergonderzoek en Alzheimer, bestraling...
|
In het verslag wordt melding gemaakt van drie
illegale acties tegen het proefdierenfokbedrijf Harlan Sprague & Dawley in
Austerlitz, nabij Zeist. De bewuste proefdieren waren beagles, honden dus.
Oliekan schreef: “De derde maal dat wij dieren wilden gaan bevrijden zijn wij
helaas door de politie Zeist opgepakt.” Was dat de keer dat ook Volkert werd
gearresteerd?
Esther Oliekan runt al sinds 1981 een commerciële fokkerij voor dobermanns.
Het bedrijf is gevestigd in Nieuwegein. Als we haar bellen, reageert ze in
eerste instantie zeer verbaasd wanneer we haar in verband brengen met Volkert.
Maar eenmaal geconfronteerd met de feiten uit de verklaring, geeft ze toe dat
ze samen met Volkert aan de actie deelnam. De affaire met de agent die
volgens Volkert zijn boekje te buiten zou zijn gegaan, weet ze zich ook nog
goed te herinneren. Volkert zou toen geslagen zijn door een rechercheur.
Zijzelf trouwens ook. De rechercheur zou zijn overgeplaatst.
Volkert had namelijk plattegronden van het mediapark Hilversum in zijn auto
laten liggen. “Dat deden wij nooit bij een actie.” En ja, ze wil tussen neus
en lippen best zeggen dat het bestaan van Volkert als dierenactivist niet bij
die ene actie is gebleven, net zomin als in haar geval. Het valt op dat
Oliekan over Volkert praat als een goede bekende. Na afloop van het
telefoongesprek is bij ons het laatste restje twijfel weggenomen: Volkert was
een dierenactivist.
In onze pogingen meer te weten te komen over de acties bij Harlan, stuiten we
op Ed Gubbels, die zich tijdens de bezetting aan de andere kant van het front
bevond. Gubbels was als diergeneticus zeven jaar verbonden aan het toenmalige
Centraal Proefdierenbedrijf van TNO, eerst in Zeist, later in Austerlitz. Hij
bleef dit tot in 1989, toen het bedrijf al enige jaren was overgenomen door
de firma Harlan.
Als we hem bellen (tegenwoordig werkt hij elders), blijkt de naam Esther
Oliekan nog steeds iets wakker te roepen. Logisch, want de conflicten waren
heftig en werden op de persoon gespeeld. Oliekan beet hem in het genoemde
internetverslag hatelijkheden toe van het type: “De heer Gubbels is niet
immoreel. Hij is amoreel. Ach ja, je bent mens of niet.”
George A. Padgett (USA) ISBN 0-87605-004-6 Howell Book House
http://www.barkingbunch.nl/news/artikelen/padgett.htm
|
