|
▼▼▼ Persoonlijk vind ik dat het risico op sterven door melkkliertumoren niet
in verhouding staat
tot het welzijn en welbevinden van de Cavalier.
Onderstaand stukje komt recht uit mijn hart, met het risico
dat wetenschappers over me heen zullen vallen.
Ik doe het lekker toch; heerlijk zo'n eigen website! Natuurlijk spreek ik
alleen over mijn ervaringen met Cavaliers; fokkers van
andere rassen
zullen natuurlijk hun eigen (misschien andere) ervaring hebben
Men spreekt
bijna altijd over "steriliseren" maar dat is onjuist. In de praktijk wordt
altijd overgegaan tot castratie; steriliseren zou
bijna
geen directe
voordelen hebben. We gaan het dus hebben over castratie van het teefje.
(Cavalierreuen worden bijna nooit
gecastreerd, is mijn ervaring, maar hebben dezelfde bijverschijnselen als we dit
wel zouden doen.)
Fokkers maken het tegenwoordig zeer regelmatig mee als ze bij de nieuwe
eigenaar eens informeren hoe het
met het puppy gaat. Reeds bij de 3e enting (de pup is 12 weken; zie foto
boven) wordt door de dierenarts vaak aangegeven dat
het teefje maar zo snel mogelijk gesteriliseerd moet worden. Men voorkomt
op deze manier bijvoorbeeld tumoren aan melkklieren
en in baarmoeder. De meeste baasjes reageren geschokt; natuurlijk
willen zij hun lieveling niet aan zo'n nare ziekte verliezen en
volgen al snel het advies van de behandelend dierenarts.
Bovendien hebben we geen last meer van de loopsheid van de teef, dus wat
houdt ons nog tegen?
Hoe eerder ingrijpen hoe beter volgens de medische wetenschap. De
lichamelijke en geestelijke nadelige
aspecten worden m.i. volkomen genegeerd of onderschat. Bij een
castratie worden de geslachtsorganen, bij de teef dus de
eierstokken volledig verwijderd,zij wordt dus niet meer loops. In de
meeste diergeneeskundige praktijken wordt meestal gelijktijdig
de baarmoeder verwijderd. In tegenstelling tot castratie bij de reu is de
castratie van de teef dan ook een echte buikoperatie die
onder volledige narcose plaatsvindt. Het zeer aanwezige risico van een
volledige narcose op zo'n jonge leeftijd wordt m.i. te makkelijk
aanvaard.
In Amerika is deze gewoonte al helemaal ingeburgerd: daar steriliseert men
al op de leeftijd van 6-7 weken zodat de pup
geslachtsloos kan verhuizen. Dat lijkt lekker makkelijk voor het
toekomstige baasje maar is mijns inziens
een zeer kwalijke ontwikkeling.
Redenen om
een castratie bij een teef uit te voeren kunnen zijn:
1. Loopsheidpreventie.
2. Steeds terugkerende schijndracht.
3. Baarmoederontsteking
4. Mammatumoren en tumoren baarmoeder/eierstokken
VOORDELEN
Het teefje wordt niet meer loops of schijnzwanger en castreren we het
teefje na de eerste
loopsheid, dan bedraagt de kans op het ontstaan van mammatumoren slechts
1%.
Bij castratie na de tweede loopsheid stijgt de kans daarop tot 10%.
Castreren we teven ouder dan 2½ jaar, dan is er eigenlijk geen verschil
meer.
Ook bestaat er na castratie minder kans op het ontstaan van suikerziekte.
NADELEN
Naast de voordelen moeten we natuurlijk ook enkele nadelige effecten
noemen.
Een daarvan is de verhoogde kans op het ontstaan van urine-incontinentie, onbewust
optredend urineverlies. Dit gebeurt hoofdzakelijk 's nachts als de hond in
diepe slaap is.
Wat we ook heel vaak zien is Karakterverandering (meer neiging tot
dominantie / agressie)
Verandering van vachtstructuur en gewichtstoename zijn bij
de Cavalier ook bijna altijd een
direct nadelig gevolg van castratie.
(Bij gecastreerde teven blijkt tweemaal zo veel overgewicht voor te komen
als bij niet gecastreerde teven.)
Natuurlijk hebben we soms geen keus en moeten we tot castratie overgaan.
Is de reden alleen maar de
loopsheid, (gemiddeld bij de Cavalier 1 x per 7/8 maanden) dan moet u mijn
pleidooi maar eens lezen.
Met name het veranderen van de vachtstructuur van de Cavalier is bijna
altijd welzijnsbedreigend.
De vacht wordt na castratie namelijk in aanleg volkomen onnatuurlijk.
Van een fraaie, zijdeachtige vacht verandert dit onder invloed van de
afwezige hormonen in een dikke,
wollige en pluizige vacht waar men met een normale kam of borstel niet
meer doorheen kan komen.
De glans gaat eraf, het haar gaat krullen, de vacht blijft langer nat na
een wandelingetje in de regen met als
gevolg dat de hond weer meer gaat stinken, kortom men krijgt een
kettingreactie van nare dingen.
De vacht is vaak, vooral voor de particuliere hondenbezitter, bijna niet
meer te onderhouden met als gevolg
klitten en de hieruit vaak voortkomende huidaandoeningen.
Een dagelijks terugkerend gevecht met kam, borstel en schaar is het
gevolg.
Het enige wat er vaak nog op zit: om de drie maanden naar de trimsalon
waar wordt geknipt en geschoren.
Dit proces duurt zijn hele leven lang en draagt absoluut niet bij tot zijn
welzijn en welbevinden.
Door het steriliseren ontstaat bovendien een totaal andere stofwisseling;
overgewicht al op heel jonge leeftijd is geen
uitzondering. Het Cavaliertje zal waarschijnlijk zijn hele leven op dieet moeten. Ook al
geen pretje.
Het overgrote merendeel van de gesteriliseerde hondjes zie ik terug als
dikke, onooglijke en luie temperamentloze
hondjes met een afschuwelijke dikke, te zware vacht. Helaas zijn ze vaak zelfs
onherkenbaar voor mij.
Ze lijken vele jaren ouder dan hun moeder die hier speels door de tuin
rent!
Al met al denk ik dat ik liever zou kiezen voor een aanvaardbaar risico,
doen we dit niet ook met onszelf en
onze kinderen? Immers; operatief ingrijpen kan altijd nog, mocht dit
noodzakelijk blijken. Persoonlijk vind ik
het risico op sterven door melkkliertumoren niet in
verhouding staan tot het welzijn en welbevinden van de Cavalier.
Als men, om wat voor reden dan ook, moet of wil overgaan tot
sterilisatie van het teefje, doe het dan als het
hondje lichamelijk & geestelijk wat is uitgegroeid, al is dan het risico
op ontstaan van mammatumoren op latere leeftijd wat
groter.
Persoonlijk
heb ik de indruk dat de voornoemde nadelen wat minder zijn bij het
steriliseren op latere leeftijd. Is de
reden alleen maar omdat men het (kleine) nadeel van de loopse periode niet kan/wil
doormaken, neem dan een reutje!
Gelooft u de fokkers maar, ik ben echt niet de enige die er zo over
denkt: zij hebben net als ik al vele pechvogels teruggezien
die geestelijk
alsook lichamelijk niet in de schaduw kunnen staan van hun eigen
honden. Ook de baasjes zelf kunnen
tijdens een bezoekje aan de fokker vaak hun ogen niet geloven bij het zien van de moeder of
een nestzusje c.q.
-broertje van
hun lieveling en hebben regelmatig spijt van hun beslissing. Helaas: het is natuurlijk onomkeerbaar.
U wordt toch ook liever 70 op een prettige manier dan 80 met uw leven
lang beperkingen en/of welzijnsbedreigende omstandigheden?
Heeft u, of liever gezegd: uw
hondje, de pech geconfronteerd te worden met melkkliertumoren, dan kan
men altijd nog ingrijpen.
Is het echt
veel ernstiger bedenk dan dat uw hond niet kan tellen; zij weet niet hoe oud/jong ze is. Wel weet ze
of ze
gedurende haar leventje
aan een dagelijks gevecht met de vacht werd blootgesteld en/of voortdurend last had overgewicht.
(Hart!!!)
Ofwel: kwaliteit van leven......zie ook:
Hoe oud wordt de Cavalier?
|
